Alsof ik in Nederland ben

Een maand na aankomst in Chili is het 5 december in Nederland. De eerste sneeuw is gevallen, nachtvorst zorgt voor krakende vijvers en sloten, de verwarming staat aan.

Hier in Chili kan de temperatuur overdag oplopen tot 30 graden. Het is bijna zomer. Maar wanneer ik een sinaasappel ruik dan denk ik aan pepernoten. Komt er een frisse, Antarctische windvlaag voorbij dan waan ik mij in een wit landschap met sneeuw onder mijn schoenen. En wanneer het hier ’s avonds donker en kouder wordt dan lijkt het alsof de ijspegels vannacht flink zullen aangroeien. Het voelt dan even alsof ik ergens anders ben.

Ik ben naar de andere kant van de wereld gevlogen maar een deel van mij is blijkbaar nog in Nederland.

Reizen en vriendschap

Een mooi artikel op backpackgek.nl, een site van een jong stel (twee vrienden van een vriendin van mij) die een wereldreis aan het maken zijn. Zij houden een mooie site bij met goed geschreven artikelen over alles wat er komt kijken bij een nomadenbestaan. Vandaag een artikel over reizen en vriendschap; wat het betekent wanneer je je beste vrienden zo lang niet ziet. Het verlangen naar mensen om je heen die je door en door kennen en de angst dat zij jou vergeten. Een quote uit dit artikel wil ik re-quoten. De schrijfster citeert het omdat het weergeeft dat afstand maar relatief is ook al voelt dat soms anders.

You are as close or distant as you allow yourselves to be.

Als jij dat wilt dan is de wereld je thuis en is iedereen altijd dichtbij. Een hele geruststelling.